Πως η καφεμαντεία με βοήθησε να βρω σύζυγο;

Μια αληθινή ιστορία για το πώς ένα φλιτζάνι του καφέ άλλαξε τη ζωή μου

Ποτέ δεν πίστευα στην καφεμαντεία. Ήμουν πάντα εκείνη που γελούσε με τις φίλες μου όταν επισκέπτονταν καφεμάντισσες και έδιναν τα χρήματά τους για να ακούσουν "ανοησίες", όπως συνήθιζα να λέω. Αλλά η ζωή έχει περίεργο τρόπο να σε κάνει να αλλάζεις γνώμη...

Η απόφαση της απελπισίας

Στα 32 μου, είχα πλέον κουραστεί. Τρεις μακροχρόνιες σχέσεις που κατέληξαν σε αποτυχία, αμέτρητα τυφλά ραντεβού που δεν οδήγησαν πουθενά και μια ατελείωτη σειρά από γάμους φίλων όπου πάντα ήμουν παράνυμφος, ποτέ νύφη. Όχι ότι η αξία μιας γυναίκας καθορίζεται από την οικογενειακή της κατάσταση, αλλά πάντα ονειρευόμουν να βρω έναν σύντροφο ζωής, να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια.

Διάβασε επίσης: Τα δακτυλικά αποτυπώματα της αγάπης

Εκείνο το βροχερό απόγευμα του Νοεμβρίου, η καλύτερή μου φίλη, η Μαρίνα, με έσυρε σχεδόν με το ζόρι στο σπίτι της κυρίας Ευανθίας, μιας ηλικιωμένης κυρίας στα περίχωρα της Αθήνας που φημιζόταν για τις ικανότητές της στην καφεμαντεία.

"Έλενα, τι έχεις να χάσεις;" επέμενε η Μαρίνα. "Η θεία μου βρήκε τον άντρα της έτσι! Και η ξαδέλφη μου επίσης!" "Καλά, καλά," αναστέναξα. "Αλλά μόνο μία φορά και μετά θα σταματήσεις να επιμένεις."

Στο σπίτι της καφεμάντισσας

Η κυρία Ευανθία ζούσε σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι γεμάτο φυτά, εικόνες αγίων και μυρωδιά λιβανιού. Μας υποδέχτηκε με ένα ζεστό χαμόγελο που έκανε τα μάτια της να λάμπουν.

"Καλώς τα κορίτσια μου," είπε σαν να μας γνώριζε από πάντα. "Έλα, κάθισε κοντά μου," μου έδειξε μια θέση δίπλα της σε ένα παλιό ξύλινο τραπέζι. Κάθισα διστακτικά, ενώ η Μαρίνα παρέμεινε στην άκρη του δωματίου, παρακολουθώντας με ενθουσιασμό. "Φτιάξε τον καφέ σου με αγάπη και σκέψου αυτό που θέλεις περισσότερο," μου είπε η κυρία Ευανθία, βάζοντας μπροστά μου ένα μικρό μπρίκι με νερό και καφέ. Ανακάτεψα τον καφέ σκεπτόμενη: "Θέλω να βρω τον άνθρωπό μου."

Ήταν η πρώτη φορά που το παραδεχόμουν τόσο ξεκάθαρα στον εαυτό μου. Αφού ήπια τον καφέ, η κυρία Ευανθία πήρε το φλιτζάνι και το γύρισε ανάποδα σε ένα πιατάκι. Περιμέναμε μερικά λεπτά σε σιωπή.

Διάβασε επίσης: Αίτηση διαζυγίου λόγω απάντησης που έδωσε η τεχνητή νοημοσύνη, μέσω του ChatGPT

"Τώρα, ας δούμε τι λένε τα σημάδια," είπε σηκώνοντας το φλιτζάνι. Τα μάτια της στένεψαν καθώς εξέταζε προσεκτικά το εσωτερικό του φλιτζανιού. Το πρόσωπό της φωτίστηκε. "Α, κορίτσι μου! Έχεις πολλή αγάπη να δώσεις. Βλέπω έναν άντρα... περιμένει να σε γνωρίσει. Δεν είναι μακριά, αλλά δεν είναι ακόμα στη ζωή σου." "Πότε θα τον γνωρίσω;" ρώτησα, έκπληκτη με τον εαυτό μου που έδειχνα τόσο ενδιαφέρον.

"Μέσα στους επόμενους τρεις μήνες. Θα είναι μια τυχαία συνάντηση, αλλά καθόλου τυχαία για το σύμπαν. Βλέπω νερό... και ένα βιβλίο." "Νερό και βιβλίο;" αναρωτήθηκα. "Ναι, αυτά τα δύο θα σας φέρουν κοντά. Και κάτι ακόμα..." κοίταξε βαθύτερα στο φλιτζάνι. "Θα φοράει κάτι μπλε όταν τον γνωρίσεις."

"Και θα είναι ο άνθρωπός μου;" ρώτησα διστακτικά. Η κυρία Ευανθία χαμογέλασε με σιγουριά. "Ναι, παιδί μου. Αυτός θα είναι ο άντρας της ζωής σου."

Η απρόσμενη συνάντηση

Τρεις εβδομάδες αργότερα, είχα σχεδόν ξεχάσει την επίσκεψή μας στην κυρία Ευανθία. Ήταν μια βροχερή Κυριακή και αποφάσισα να επισκεφθώ το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο-καφέ κοντά στη θάλασσα. Καθώς έψαχνα στα ράφια, ένα βιβλίο γλίστρησε από τα χέρια μου και προσγειώθηκε στα πόδια ενός άντρα που στεκόταν δίπλα μου. "Συγγνώμη," μουρμούρισα αμήχανα. Εκείνος έσκυψε να το πιάσει και μου το πρόσφερε με ένα χαμόγελο.

"Καλή επιλογή," είπε, δείχνοντας το βιβλίο. "Είναι από τα αγαπημένα μου." Φορούσε ένα μπλε πουκάμισο και είχε τα πιο ζεστά καστανά μάτια που είχα δει ποτέ. "Είμαι ο Αλέξανδρος," συστήθηκε. "Έλενα," απάντησα, νιώθοντας ξαφνικά τα λόγια της κυρίας Ευανθίας να αντηχούν στο μυαλό μου. Νερό... βιβλίο... μπλε.

"Θα σου πρότεινα να πιούμε έναν καφέ και να συζητήσουμε για το βιβλίο, αλλά ίσως είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο," είπε με ένα διστακτικό χαμόγελο. "Όχι καθόλου," απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη. "Λατρεύω τον καφέ."

Η προφητεία εκπληρώνεται

Έξι μήνες αργότερα, καθώς στεκόμουν στα σκαλιά της εκκλησίας με το λευκό νυφικό μου, δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο είχε αλλάξει η ζωή μου. Ο Αλέξανδρος περίμενε στο βωμό, με το ίδιο ζεστό χαμόγελο που με έκανε να τον ερωτευτώ από την πρώτη στιγμή. Ποτέ δεν του είπα για την καφεμαντεία. Κάποιες φορές, τα μυστικά είναι καλύτερο να παραμένουν μυστικά.

Αλλά πριν τον γάμο, επισκέφθηκα την κυρία Ευανθία για να την ευχαριστήσω. "Δεν έκανα τίποτα, παιδί μου," μου είπε γελώντας. "Ο καφές απλώς αποκάλυψε αυτό που ήταν ήδη γραμμένο για σένα. Εσύ άνοιξες την καρδιά σου για να το δεχτείς." Καθώς προχωρούσα προς το βωμό, χαμογέλασα στη σκέψη ότι μερικές φορές χρειαζόμαστε λίγη μαγεία για να πιστέψουμε στην πραγματική μαγεία της ζωής: την αγάπη.

Και κάθε φορά που πίνω ελληνικό καφέ με τον Αλέξανδρο, θυμάμαι πώς τα σημάδια στο φλιτζάνι με οδήγησαν στην ευτυχία που πάντα έψαχνα.